ข้อมูลพื้นฐาน

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตสูงสุดในบรรดาสิ่งสร้างทั้งหลายในโลกนี้ มนุษย์จึงไม่ใช่สิ่งของที่ปราศจากชีวิตเหมือนโต๊ะเก้าอี้ เพราะสิ่งของมันไม่สนใจในความเป็นอยู่ของมันหรืออะไรที่จะมาเกี่ยวข้องกับมัน วางโต๊ะเก้าอี้ซ้อนทับกันอย่างไร มันก็อยู่อย่างนั้น
          แต่มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิต เป็น “บุคคล” ( PERSON ) ที่สนใจในความเป็นอยู่ของตนเอง แต่ละคนมีโอกาสที่จะพัฒนาตนเองให้ดีขึ้นอยู่เรื่อยไป แต่มนุษย์ก็มีลักษณะอย่างหนึ่ง คือ ความไม่รู้จักอิ่มหรือพอใจ    กับฐานะของตนเอง ได้คืบจะเอาศอก ได้ศอกจะเอาวา มีแต่โครงการที่เห็นว่าควรทำต่ออยู่เรื่อยไป พูดง่ายๆ   ก็คือ มนุษย์เป็นสัต ( BEING ) ที่มีความทะเยอทะยานไม่รู้จบ คำว่า “ควร” จึงดังก้องอยู่ในหูของเขาตลอดเวลา
          “ควร” เป็นคำที่ดี เป็นพื้นฐานของชีวิต เป็นแรงกระตุ้นคนให้พยายามพัฒนาตนเองให้เป็นคนสมบูรณ์ยิ่งๆขึ้นเรื่อยไป แต่อย่าลืมว่า “ควร” ยังเป็นคำที่ความหมายในแง่ความยุติธรรม ( JUSTICE ) ด้วย อันเป็นคำพูดที่อยู่ตรงกันข้ามกันคือ “ไม่ควร”
          “ควร” ในความหมายที่ 1 ทำได้ง่าย เพราะมันเกิดผลประโยชน์แก่ตนเอง จึงมีแรงจูงใจทำได้ง่าย เพราะเรารักตัวเอง เช่น ฉันควรทำอย่างนั้นอย่างนี้เพื่อพัฒนาตัวเองให้ก้าวหน้าขึ้นไปเรื่อยๆ ฉันควรรักษาอำนาจตำแหน่งของฉันไว้อยู่นานๆ จะได้มีโอกาสกินเล็กกินน้อย คดโกง แผ่อิทธิพลเป็นประโยชน์แก่ตนเอง เป็น “ควร” ที่มีความทะเยอทะยานรักตนเองไม่รู้จบ
          แต่ “ควร” ในความหมายที่ 2 ทำได้ยาก เพราะมันเป็น “ควร” ในแง่ของกฎหมายและความยุติธรรม เช่น ฉันควรจะเป็นคนยุติธรรม จ่ายค่าแรงตามกฎหมายแรงงาน ฯลฯ เป็น “ควร” ที่รู้สึกยากลำบากที่จะ     ทำตาม เพราะรักผู้อื่นยากกว่าที่จะรักตัวเอง แต่ก็เป็นสิ่งที่ต้องทำ เพราะถ้าใครละเลยสิ่งที่ “ควร” ตามกฎหมาย เขาก็จะไม่ได้ชื่อว่าเป็นผู้เจริญหรือพัฒนาแล้ว เพราะเขาละเลยหน้าที่ขั้นพื้นฐานของความเป็นคนที่ต้องเคารพ ปรารถนาดี และส่งเสริมความเป็นบุคคลของผู้อื่นที่อยู่ร่วมโลกเดียวกัน
          ฉะนั้น มนุษย์ทุกคนควรรักตัวเองและพัฒนาให้เป็นคนสมบูรณ์ยิ่งๆขึ้น แต่ไม่ควรละเลยสิ่งที่ต้องทำตามกฎหมายเพื่อแสดงความรักต่อผู้อื่นให้ได้รับความยุติธรรม เมื่ออยู่ร่วมกันในโลกใบเดียวกันก็ควรรักผู้อื่นเหมือนรักตนเองและไม่ควรเลี่ยงกฎหมายที่ให้ความยุติธรรมแก่ทุกคนในสังคม